در آغوش محبوب

نسبت ما به خداوند همانند نسبت کودکی است به مادرش،

با این تفاوت که او هزاران برابر بیشتر از یک مادر، عاشقانه می خواهدت...

عشقی به اندازه ی متلاشی شدن استوارترین کوه ها !

آن قدر که اگر اندازه اش را می دانستیم، جان می دادیم برای رسیدن به محبوب !

شباهت دست های برانگیخته شده هنگام دعا، تمثال همان کودک است با هر اندازه خطا که گردنش را تا نهایت بالا گرفته، چشمان اشک بارش را به مادرش دوخته و التماس کنان، دست به گوشه ی لباسش آویخته تا او را در آغوش بگیرد؛

هرچه دست هایت به هنگام دعا بالاتر رفت، خداوند نیازت را برای در آغوش کشیده شدن بیشتر می بیند و نهایتاً،

کیست که بتواند در مقابل اشک و التماس طفلی بی پناه مقاومت کند و او را سخت در آغوش نکشد؟!

هر که باشد، پروردگار مهربانمان، آن نیست...

# زهرا_الف

# بغل دوستا_دستابالا